In gesprek met Rulli Krisnanda

09/05/2011 Interview Rulli Krisnanda door Myrte de Vos

De SMK Negeri 3 hotelschool in Malang is een kleurrijk gebouw waar het een drukte van jewelste is. Studenten lopen rond, ze kletsen en schreeuwen naar elkaar. De hotelschool beschikt over een restaurant, een cafe, een kapsalon en zelfs een hotel. Deze ondernemingen dienen als workshop voor de studenten, zodat zij het hotelleven in het ‘echt’ kunnen ervaren. SMK Negeri 3 is een openbare middelbare beroepsschool (vocational school) voor hotelmanagement, waar wij vandaag Rulli Krisnanda bezoeken. Rulli is een jongen van 17 jaar oud en zit in het laatste jaar van de hotelschool. Zijn opleiding wordt al sinds de kleuterschool financieel ondersteund door Permata Hati. Wanneer hij komt aangelopen, pakt hij Yayuks hand en legt deze tegen zijn gezicht –  een teken van respect.

“Eigenlijk was ik vrij deze week,” vertelt hij. “Maar ik ben aan het oefenen voor de nationale hotelschool wedstrijd, dus ik moest toch naar school.” Rulli heeft vorige maand een provinciale wedstrijd voor hotelscholen gewonnen. De wedstrijd wordt op stedelijk, provinciaal en nationaal niveau uitgevoerd. De beste leerling wordt gekozen om de school te vertegenwoordigen. Deze student moet een theoretische, praktische en interviewopdracht doen. Rulli heeft de stedelijke en provinciale wedstrijden gewonnen en gaat nu strijden voor de nationale titel in Jakarta. “Ik denk dat ik gewonnen heb omdat ik mij altijd ontzettend goed inzet om te leren en mijzelf te presenteren. Daarbij vindt ik het erg leuk om mensen te entertainen,” vertelt hij. Enkele docenten vertellen vol trots dat Rulli hun beste student is. Maar ook mij valt al snel op dat Rulli erg goed Engels spreekt en dat hij helder en zelfverzekerd overkomt.

Rulli woont in de omgeving van Malang in een dorp dat Pakiskembar heet. Zijn familie telt vijf personen: Rulli zelf, zijn ouders en zijn twee zussen. “Mijn ene zus is leraar in Bali,” vertelt hij, “en mijn andere zus gaat in Malang naar de universiteit.” Rulli zelf is het eerste lid in de familie dat gesponsord wordt door Permata Hati. De vader van Rulli is prive chauffeur en zijn moeder is huisvrouw. Voordat Rulli geboren was, leefde zijn familie als een soort nomaden. Ze verhuisden van stad naar stad. De familie woonde in Malang toen Rulli geboren werd en is daar toen gebleven. “Mijn ouders zijn ontzettend trots op mijn prestaties op school,” vertelt hij glunderend. In zijn vrije tijd helpt hij zijn ouders veel in het huishouden. ’s Avonds maakt hij vaak muziek met vrienden en hij zit ook een vocal group, een soort bandje.

Nu hij bijna klaar is met de middelbare school – in juni studeert hij af – denkt hij al veel na over de toekomst. Rulli wil erg graag gaan studeren. Het liefst zou hij naar een goede universiteit voor hotelmanagement in Jakarta gaan, maar daar moet hij eerst een beurs voor krijgen. Dit ligt aan zijn resultaten. Mocht dit niet lukken (wat ik mij bijna niet kan voorstellen), dan wil hij graag in Surabaya gaan studeren. Volgens Rulli zijn er in Malang zelf geen goede universiteiten voor hotelmanagement.

Rulli vindt het ontzettend leuk om naar school te gaan, dit is aan alles te merken. “Veel van mijn vrienden uit mijn dorp gaan naar dezelfde school,” vertelt hij. “We reizen samen met het openbaar vervoer.” Daarnaast vindt hij dat de school hem veel kansen biedt om dingen te doen die hij leuk vindt en waar hij zich in kan ontwikkelen. Hij mag bijvoorbeeld deelnemen aan de nationale wedstrijd voor hotelmanagement, waar hij leert om zichzelf voor publiek te presenteren, Engels te spreken en zijn horecavaardigheden te verbeteren. Daarnaast heeft hij via de school deelgenomen aan een muziekwedstrijd, een Keroncong competition. Keroncong is een verzamelnaam voor traditionele Indonesische instrumenten. “Mijn grote droom zou eigenlijk zijn om muzikant te worden en een eigen orkest te hebben,” verklapt hij. “Ik vind het erg leuk om mensen te vermaken en ik zou graag de traditionele Indonesische cultuur terug in de samenleving brengen. Veel jongeren verliezen hun interesse in de Indonesische cultuur en dat vind ik zonde. Mijn motto is dan ook om de Indonesische cultuur aan de jeugd over te brengen door middel van kleine acties. Bijvoorbeeld door het zingen van Indonesische liedjes.” Rulli’s grote idool is Vanessa Me, een bekende violist.
Mooie plannen voor de toekomst, dus. Als het niet lukt om muzikant te worden, zou Rulli wel hotelmanager willen worden. “Een ding is zeker,” vertelt hij, “Ik wil geen 9-5 baan en de hele dag achter de computer zitten.”

Rulli heeft zijn sponsorouders nog nooit ontmoet, maar hij heeft hen wel brieven geschreven. Hij zou hen erg graag eens ontmoeten. “Tenslotte hebben zij het voor mij mogelijk gemaakt om naar school te kunnen en mezelf zo te ontwikkelen. Bijvoorbeeld door deze nationale hotelschoolwedstrijd heb ik de kans gekregen om te reizen en te communiceren met allerlei soorten mensen.” Op deze manier word je veel wereldwijzer dan wanneer je alleen maar in Malang thuis zit, vindt Rulli. “It opens your eyes and you’ll see that the world is really wide.”