Bezoek aan MALANG/ Elly Otten

Bezoek aan Malang – Elly Otten

Malang 2015:

Op 21 mei vertrok ik vanaf Bali met de nachtbus naar Malang. Het busje kwam iets na 5 uur, mij bij mijn hotel ophalen. Er lagen al ontbijtpakketjes op de stoelen, dus dacht hier gaat iets fout. Want hij zei ook al dat dit bus naar Malang was. Het bleek dat de bus waar ik een ticket voor had gekocht, niet ging. Ik kon wel annuleren, maar ja Lilis en DSCN0185afamilie zaten op mij te wachten. Dat was geen optie. We moesten nog 6 mensen ophalen. Dat duurde erg lang. Tot overmaat van ramp kregen we ook nog een lekke band.

We waren al 4 uur onderweg en nog in Denpasar. Onderweg moest hij natuurlijk nog die band laten maken, het was te ver om zonder te kunnen. Weer een uur verder.

Na 17 en een half uur kwam ik eindelijk bij Lilis aan, die was ongerust. Nou als ze geweten had hoe die man reed was dat terecht. Lilis was mijn eerste adoptiekind. Ik heb haar heel lang gehad, omdat ze ook nog ging studeren op de universiteit in Yogjakarta.. Het was een heel hartelijk weerzien. Ze hebben een ontzettend leuk huisje in Malang, niet groot, maar alles is er. Ik vind het veel leuker dan het huis dat ze in Bantur hebben.

Ze hebben nu ook een auto, nou ja auto, bij ons zou die de keuring absoluut niet doorkomen….maar voor hier geweldig.

Terug besloot ik met de grote bus te gaan. Lilis had het ff opgezocht. Voordat we naar Tumpang gingen hebben we eerst het ticket gekocht.

We gingen eerst naar een neef van haar, want ja ik moest toch geshowd worden. Het was heel leuk. Ik moest natuurlijk ook van alles eten, maar had wel trek gekregen. We kregen ook nog veel eten mee, wat natuurlijk logisch is, ik zie er wat magertjes uit.

Daarna de tempel bekeken. We reden naar het huis in Bantur. Haar man doet nu in kippen, die moest hij nog voeren. Ook plant hij nu rode pepers en die moesten water hebben. Enfin voor mij wel lekker, ff rusten. Nog even bij de buren langs, omdat die zaterdag en zondag alles zouden verzorgen omdat we in Malang bleven.

Daar kregen we ook weer veel eten mee, want zij hadden net een bruiloft gehad en er was nog van alles over. We gingen terug met denk ik ongeveer 50 bananen. Onderweg nog eten gehaald, want het was al laat. De volgende dag zou ze voor me koken zei ze.

Heb nog een bad…..genomen. Dat wil zeggen Lilis heeft water gekookt en dan is het een beetje mandiën. Je wassen en steeds met een plastic steelpannetje water over je heen gooien. Ze heeft nu een douche, maar alleen met koud water. Daar was het inmiddels te koud voor. Ik ging om negen uur naar bed, was doodmoe. De cadeautjes waren een succes, een schot in de roos.

Ik viel gelijk in slaap, het was een heerlijk bed. Werd de volgende dag pas om 9 uur wakker. Octa, de zoon van Lilis, was al naar school. Had ze om half 7 wel ff gehoord. Kan niet anders de deur sluit niet, moest mijn tas er tegen aan zetten, want anders zou ik de hele nacht met licht aan hebben moeten slapen. De kinderen sliepen in een soort tv ruimte en die zijn bang , dus licht aan, maar mijn slaapkamer kwam er op uit. Toch viel ik zo weer in slaap. Lilis had brood en kaas voor me. Gedoucht, nu wel met koud water het was nl bloedheet in die badkamer, dus geen probleem. We zijn even het complex rondgelopen. De veiligheidswacht moest me natuurlijk ook zien. En heel wat buren, Lilis staat maar trots te zijn.

Rond 1 uur kwamen Yayuk, Sumi Adi en Esther mij halen. Ook een heel hartelijk DSCN0200aweerzien. We gingen naar Amanda, naar mijn nieuwe adoptiekind. Het was vlakbij het huis van Lilis en Permata Hati, dat vond ik wel lekker. We konden niet met de auto in haar straat komen, te smal. Van tevoren had Yayuk gezegd  dat de omstandigheden van dit gezin beter waren en dat ik maar moest zien of ik haar nog wilde steunen. Haar moeder reed langs ons met de scooter en samen liepen we naar het huis. Amanda stond al op me te wachten. Een heel leuk meisje. Ze is nu 13. Ik ging het huis in. De woonkamer was denk ik 5 bij 2 m waarvan één derde voor de winkel was. Er stond een bankje en nog een kleiner bankje. Ik moest naast Amanda zitten en ik vroeg wat, ze verstond wel wat Engels, ze vond mijn armbandje prachtig. Voor haar jongere zusje had ik een sleutelhanger met klompjes meegenomen. Die heeft overigens alleen spelen met het doosje waar het armbandje inzat zitten spelen.

Ze vond het schitterend (5 jaar oud). Ik vroeg of ik het huis mocht zien en dat mocht. DSCN0219Amanda sliep met haar zusje, de kamer was ongeveer zo groot als mijn voorraadhok. Ze lagen op de grond en er was geen raam. De slaapkamer van haar ouders was nog iets kleiner en het matras ook. De badkamer laten we het daar maar niet over hebben. De keuken was langs de gang gebouwd. Dit alles hebben deze mensen bereikt doordat de vader 7 dagen (!) in de week werkt. Elke dag 80 km de bergen in, heel zwaar. Vrachtauto vol laden en dan bij de klant afleveren. Moeder runt de winkel met tupperware, je kunt tassen kopen en schoenen bestellen uit een folder. Ze heeft met haar scooter een soort taxibedrijfje. Ze vroeg ook of ze weg mocht om een klant op te halen. Ja natuurlijk. Ze brengt en haalt ook Amanda 6 dagen in de week naar/van school, omdat de school te ver is. En dan zijn de omstandigheden beter? Ik had al besloten dat ik die hulp niet stop zou zetten, dan wordt je gestraft omdat je zo hard werkt. Bovendien is het maar de vraag wat er gaat gebeuren als de steun wegvalt….. Hoe de omstandigheden daarvoor waren, maar niet aan denken….

Ook had ik min of meer al besloten nog een kind te nemen. Want 16 euro per maand, waar praat je over en als ik zie wat een kind kan bereiken als ze een goede schoolopleiding krijgt is geweldig. Ze kunnen zich dan zelfstandig redden.

We werden door de familie begeleid naar de auto, overigens wist de familie hier niets van. We gingen samen wat eten en zei toen dat ik Amanda wilde houden. Dat vonden ze van Permata Hati ook, al waren de omstandigheden beter. Ze legden mij een nog schrijnender geval voor en ik heb dat kind ook geadopteerd. Ze gaat bij haar zus wonen. De ouders zijn te arm, maar ook haar zus kon de school niet betalen. Nu kan ze in juli naar school.

Ik ben nog mee geweest naar het gebouw van Permata Hati, daar mijn naam weer in het boek geschreven, kon me niet herinneren dat ik dat eerder gedaan had, maar alle drie de vorige keren stonden erin. Dus weet nu weer precies wanneer ik geweest was. Rond etenstijd bracht Sumi Adi mij weer terug. Zelf moest hij weer 3 kwartier op de scooter naar huis op zijn vrije dag, zo ook Yayuk. Esther woont dichterbij , een kwartier van de organisatie. Maar het was absoluut geen punt om hun vrije dag ervoor te geven. Echt klasse deze mensen.

DSCN0232

Lilis ging koken, het was echt heerlijk , rond half 10 ging ik moe maar zeer voldaan naar bed. De volgende morgen gingen we eerst naar de universiteit van Lilis. Ze was zo trots dat ze me dit allemaal kon laten zien. Haar bord met de naam head of the Englisch study program. Ik vond het allemaal geweldig. Man en kinderen gingen ook mee Ze hadden allemaal de sieraden om die ik gegeven had, haar man, had trots zijn zilveren armband om. Hij moest rijden. Daarna bezochten we nog een tempel. Het was een schitterende route langs de kleine weggetjes in Malang. Thuis maakte Lilis patat. Had mijn mayo mee. Heb dat achter gelaten, want weet dat Lilis er dol op is. Zij at dus ook patat met mayo en sambal, als een klein kind zat ze te genieten. Voordat ik wegging heb ik nog gedoucht. De familie bracht mij naar het busstation. Het afscheid vond ik moeilijk. Ik had mijn bus en plaats. Lilis regelde dat allemaal. Ik moest nog naar de wc, hun auto stond er nog. Nog eenmaal zei ik gedag, schreeuwt Lilis Elly, I love you so much. Ik kreeg een brok in mijn keel en liep maar gauw naar het toilet.

De bus vertrok op tijd, kwam na 12 uur aan op het busstation in Denpasar. Vervoer naar  mijn hotel was direct gevonden.

In mijn hotel kon ik alle indrukken laten bezinken. En een goed gevoel dat Permata Hati er toe doet, het geeft mensen kansen. Sommigen zullen zeggen, een druppel op de gloeiende plaat. Maar je zult de druppel maar zijn. Dan ziet je toekomst er toch wat rooskleuriger uit.                                  Elly Otten

Lilis op de universiteit onder het bord met haar naam                      DSCN0248